Reisverslag Fietstocht Brussel – Londen

Door: Anouk Janmaat

8 juli 2010, zittend in de trein terug naar Brussel. Bomen suisen langs de ramen, airco blaast onder onze stoel, pijn doen onze knieën, benen en nekken maar trots dat we zijn. Afgelopen drie dagen totaal 450 kilometers gefietst. Steile bergen, mooie landschappen, vlakke wegen en allemaal 1 en dezelfde gedachte: we fietsen dit voor Right To Play!

Sponsoring – voorbereiding

De Nederlandse deelnemers ontmoeten elkaar in de trein. Herkenbaar aan de kleding van Right To Play  begonnen de Nederlandse bikers samen aan het avontuur. De aankomst van de trein was in Brussel. Hier konden alle 200 deelnemers genieten van de finish van de tweede etappe van de Tour de France.

Na  een flits te hebben opgevangen van Lance Armstrong, Geesink en andere tourfietsers, scheidden onze wegen. De avond werd doorgebracht in Brussel. Terwijl we genoten van een hapje en een biertje zagen we de Engelse deelnemers in volle ornaat een laatste oefenrondje maken in de stad. Zo klein dat Manneken Pis was, zo groot was de uitdaging die ons de volgende ochtend te wachten stond.

Maandagochtend 7 uur zaten we vol spanning aan het ontbijt, wat betekende dat er veel boterhammen en glazen sap moesten worden weggestauwd. Daarna was onze tocht officieel begonnen. Vandaag stond de tocht van Brussel naar Brugge op het programma, in totaal zo’n 160 kilometer. Alles verliep goed, de grootste groep Nederlanders was zelfs te snel, zodat ze de signaalbordjes inhaalde. Speciaal noemen we de legendarische fiets van 1 van de Nederlandse deelnemers: de oude oranje Batavus. Helemaal in stijl voor de halve finale van het WK op dinsdagavond. Helaas heeft de fiets voor grote schrik gezorgd. Nina sloeg over de kop doordat haar remmen afbraken, en haar oranje fiets was total loss. Gelukkig kwam Nina er zelf met de schrik vanaf. Vrijgekomen van de schrik werden nog wat drankjes gedronken op de markt in het mooie Brugge, maar al snel voelde iedereen dat het de volgende dag weer een lange dag zou worden en zochten we ons bedje op in het jeugdhostel.

Dinsdag stond ons weer een hele andere dag te wachten: waar we maandag onwijs hebben lopen klimmen op de paden van de ronde van Vlaanderen was dinsdag een vrij vlakke dag door de weilanden van België en Noord-Frankrijk. Dit lag ons Nederlanders natuurlijk goed:  Bart en Roland waren zelfs als allereerste binnen. Of kwam dit misschien omdat ze de voorbeschouwing van het Nederlands elftal niet wilden missen? In Calais kwam de één wat eerder binnen dan de ander, maar uiteindelijk zaten we allemaal om half 9 als het oranjelegioen achter een groot scherm in een Irish pub vlakbij het hotel. De schmink werd uit de kast getrokken en alle gasten van de pub (incluus het personeel!) werd op uiteenlopende plekken versierd met rood-wit-blauwe vlaggetjes. De vouvouzela’s klonken luid en niet voor niks: GEWONNEN! Dit was een reden voor een vouvouzela drinkwedstrijd tussen Nederlanders en Engelsen. Wat dit inhoudt? Vouvouzela aan de mond, biertje erin gieten en zodra deze op is hard toeteren. De uitslag werd een gelijkstand van 3 tegen 3.

Op woensdagochtend stonden we met de hele groep om kwart voor 7 alweer voor het hotel met onze fietsjes klaar. De wallen van sommigen waren hoger dan de heuvels die we vandaag zouden gaan beklimmen op de route van Calais naar Londen. We fietsten naar de boot en kregen op de boot een lekker ontbijtje van de organisatie. Her en der werd wat geklaagd op de boot (“160 km!”, “Zo heuvelachtig!”, “Ik heb al zadelpijn!”), maar iedereen zou hoe dan ook die tocht uitfietsen voor Right to Play. Toen we van de boot afkwamen in Dover knalden we meteen de stad door. Eenmaal de stad uit stonden ons heuvels te wachten die wij in België amper tegen waren gekomen. De versnellingen werden op z’n allerlichtst gezet en vol trots waren wij keer op keer als we weer zonder af te stappen boven kwamen. Na 40km klimmen en dalen kwamen we aan bij het eerste feedstation en beseften we ons dat we nog 120km te gaan hadden. Sommige kreeg er steeds meer een harder hoofd in, maar na 5 a 6 uur fietsen kregen we waar voor ons werk: in de verte zagen we vanaf een heuvel Londen liggen. Met een groot geluksgevoel trapten we met de hele groep Nederlanders plus een aantal Engels over de laatste heuvels naar Londen toe.

Daar wachtte ons een heerlijke BBQ in Greenwich Park. Wat zijn we trots!! We hebben het gehaald.

Uiteraard was er gewoon nog energie over! om in Londen de pub en discotheek te bezoeken tot de late uurtjes..

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>